का कोणास ठाऊक, पण महाराष्ट्राला कोणाची तरी वाईट नजर लागली आहे असंच वाटतं.
एका मागोमाग एक जनतेशी नाळ असणारे, मातीशी जोडलेले नेते आपल्यातून निघून जात आहेत.

हे केवळ राजकीय नेते नव्हते,
हे सामान्य माणसाच्या दुःखात उभे राहणारे आधारस्तंभ होते.
रस्त्यावरच्या माणसाचं दुःख, शेतकऱ्याचं अश्रू, कामगाराचा संघर्ष आणि तरुणांची स्वप्नं
या सगळ्याशी ज्यांनी आपली ओळख जोडली होती,
असे चेहरे अचानक काळाच्या पडद्याआड गेले.

आज त्यांच्या जाण्याने फक्त पदं रिकामी झाली नाहीत,
तर महाराष्ट्राचं मन थोडंसं पोकळ झालं आहे.
कारण काही नेते खुर्चीमुळे मोठे होत नाहीत,
ते जनतेच्या हृदयात स्थान मिळवून मोठे होतात.

नेते जातात,
पण त्यांच्या कार्याची जखमसारखी जाणीव मनात कायम राहते.
त्यांनी दिलेला शब्द, दाखवलेली दिशा आणि जपलेली माणुसकी
आजही जनतेच्या स्मरणात जिवंत आहे.

महाराष्ट्राने खूप काही पाहिलं आहे,
खूप सहन केलं आहे…
कदाचित हा काळही तसाच एक कठीण अध्याय असेल.
पण या मातीतून नेहमीच नवे नेतृत्व उभं राहतं,
हीच या भूमीची ताकद आहे.

आज मनात एकच प्रार्थना आहे
या पवित्र मातीत पुन्हा असेच लोकाभिमुख,
संवेदनशील आणि प्रामाणिक नेते जन्माला यावेत.
जे सत्तेपेक्षा सेवा मोठी मानतील,
आणि जनतेशी नाळ तुटू देणार नाहीत.

कारण महाराष्ट्र फक्त भूभाग नाही…
तो संघर्ष, संस्कार आणि संवेदनांचा एक जिवंत भाव आहे.
आणि असा भाव कधीच मरत नाही.